Kendo sztuka walki wywodząca się z szermierki japońskich samurajów. Zasady walki oparte są na kodeksie bushido.

Kendo jest współczesną dyscypliną sportową wywodzącą się z kenjutsu - tradycyjnej szermierki mieczem japońskim, zwanym katana.

Własne reguły sportowe kendo zaczęło tworzyć już w XVIII wieku. Umożliwiały one samurajskim wojownikom bezpieczniejsze doskonalenie umiejętności szermierczych, a także bezkrwawą rywalizację pomiędzy różnymi szkołami. Ostatecznie usystematyzował je mistrz Chuta Nakanishi, twórca szkoły szermierczej nazywanej Nakanishi Ittoryu. Wprowadził on do walki treningowej maskę men, rękawice kote oraz bezpieczne miecze bambusowe shinai. Był także twórcą samej nazwy kendo, którą tłumaczy się jako "droga miecza".

Bambusowy miecz shinai zbudowany jest z czterech listewek połączonych skórzaną rękojeścią i cięciwą tsuru. Posiada również okrągłą gardę - tsuba.

Zawodnicy przystępują do ćwiczeń ubrani w tradycyjny strój japoński - bluzę keikogi, (podobną do używanej w judo) oraz szerokie spodnie hakama. Podczas walki chronieni są specjalnym ubiorem ochronnym (kendogu, bogu) składającym się z solidnych osłon twarzy , głowy i ramion (hełm zwany men - około 3,5 kg), korpusu (napierśnik zwany do), ochraniaczy niższych części ciała (tare) oraz długich rękawic (kote).

Współczesny trening kendo składa się z ćwiczeń shinai kyogi, wykonywanych przy użyciu mieczy bambusowych shinai oraz zestawu 10 form Nihon Kendo Kata, układów odzwierciedlających typowe starcia pojedynkowe, wykonywanych mieczami drewnianymi bokken lub mieczami metalowymi iaito.

Waza, czyli techniki kendo składają się głównie z ataków shikake-waza i kontrataków oji-waza (w kendo nie stosuje się zasłon, tak typowych dla szermierki europejskiej).

Walka sportowa toczy się na parkiecie z oznaczoną liniami kwadratową planszą, o wymiarach boku 9 - 11 m. Czas walki może wynosić do 5 minut - chyba, że jeden z zawodników wcześniej uzyska 2 punkty, nazywane po japońsku ippon.

Aby zdobyć punkt należy trafić mieczem w jedną z następujących części ciała przeciwnika: głowę men, bok korpusu do, rękę kote lub zadać pchnięcie w gardło tsuki. Podczas ataku należy zachować prawidłową postawę i dystans, zadać cięcie odpowiednią częścią miecza, a także dać sędziom znak odpowiednim okrzykiem, że cios nie został zadany przypadkowo. Trafienia niepewne, słabe, niecelne lub równoczesne nie są zaliczane jako punkty.

Kendo - jako sport, sposób rekreacji, czy sztukę walki - uprawia dziś w świecie około 5 mln ludzi. Co trzy lata odbywają się mistrzostwa świata, w pozostałych latach są mistrzostwa Europy. Od 1969 r. działa EKF Europejska Federacja Kendo, a od 1970 IKF Międzynarodowa Federacja Kendo, do której należy obecnie ponad 40 państw. Obydwie te organizacje nadzorują m.in. nadawanie stopni mistrzowskich dan.

Kwalifikacje zawodników kendo, podobnie jak w innych dalekowschodnich sportach walki, wyraża się stopniami uczniowskimi kyu oraz stopniami mistrzowskimi dan. Jednakże w odróżnieniu od judo czy karate, stopień w kendo nie jest w żaden widoczny sposób uwidaczniany.

W Polsce kendo jest uprawiane od roku 1973. Obecnie (marzec 2003) ćwiczy je około 500 zawodników (kendoka) w 20 klubach (dojo), zrzeszonych w Polskim Związku Kendo. Największym dotychczasowym sukcesem sportowym Polaków w kendo był brązowy medal drużynowy, wywalczony na mistrzostwach Europy w Amsterdamie w roku 1989, a ostatnio Polacy zdobyli srebrny medal w kategorii Juniorów oraz brązowy w zawodach drużynowych kobiet - oba na Mistrzostwach Europy w Bernie'2005.